یک شبی مجنون نمازش را شکست
بی وضو در کوچه ی لیلا نشست
گفت:یارب از چه خارم کرده ای
بر صلیب عشق دارم کرده ای
خسته ام زین عشق دل خونم نکن
من که مجنونم تو مجنونم نکن
گفت:ای دیوانه لیلایت منم
در رگت پنهان و پیدایت منم
سالها با جور لیلا ساختی
من کنارت بودم و نشناختی....
میشه تو آسمو ن هم، شنا کرد...
میشه گل های باغ ،آسمونو بوئید...
میشه ما هی های تو آسمونو، لمس کرد...
میشه کتاب آسمونو، ورق زد...
میشه رو دیوار آسمون، یا گاری حک کرد...
میشه قرارمونو، تو کوچه خلوط، آسمون بزاریم...
میشه خونمونو، یه قدم اونور کهکشان بسازیم...
میشه حرفامونو، تو لابی ستاره بزنیم...
میشه ناگفته ها مونو، تو خلوت گاه ماه بگیم...
میشه شعرها مونو ،فرشته ها بخونند...
میشه کنسرتمونو،تو ی فرهنگستان پروین اجراءرکنیم...
میشه طلاهامونو ،تو گاو صندوق مریخ بزاریم...
میشه حلقه ازدواجمونو، از طلا فروشی خورشید خرید...
میشه پژ واک صدای مونو ، از اورانوس بشنویم..
میشه لبخند مونو ، هفت آسمون ببنند...
میشه افکارمونو، به هاله ها بسپاریم...
میشه قرص نان مونو ،از ماه گرفت ....
میشه میوه هامونو، از خوشه پروین بچینم ...
میشه غم ها مونو ،تو سیاه چاله آسمون بریزیم ...
میشه شادی هامونو، با سیاره ها تقسیم کنیم...
میشه آب وضوی مونو ،از مشتری گرفت...
میشه نمازمونو ،تو مسجد شهاب سنگ بخوینم...
میشه ...
بی تو، مهتابشبی، باز از آن کوچه گذشتم،
همه تن چشم شدم، خیره به دنبال تو گشتم،
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم،
شدم آن عاشق دیوانه که بودم.
در نهانخانة جانم، گل یاد تو، درخشید
باغ صد خاطره خندید،
عطر صد خاطره پیچید:
یادم آمد که شبی باهم از آن کوچه گذشتیم
پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم
ساعتی بر لب آن جوی نشستیم.
تو، همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت.
من همه، محو تماشای نگاهت.
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ی ماه فرو ریخته در آب
شاخهها دست برآورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ
یادم آید، تو به من گفتی:
از این عشق حذر کن!
لحظهای چند بر این آب نظر کن،
آب، آیینة عشق گذران است،
تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است،
باش فردا، که دلت با دگران است!
تا فراموش کنی، چندی از این شهر سفر کن!
با تو گفتم: حذر از عشق!؟ ندانم!
سفر از پیش تو؟ هرگز نتوانم،
نتوانم!
روز اول، که دل من به تمنای تو پر زد،
چون کبوتر، لب بام تو نشستم
تو به من سنگ زدی، من نه رمیدم، نه گسستم،
باز گفتم که : تو صیادی و من آهوی دشتم
تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم، نتوانم!
اشکی از شاخه فرو ریخت
مرغ شب، ناله ی تلخی زد و بگریخت
اشک در چشم تو لرزید،
ماه بر عشق تو خندید!
یادم آید که : دگر از تو جوابی نشنیدم
پای در دامن اندوه کشیدم.
نگسستم، نرمیدم.
رفت در ظلمت غم، آن شب و شبهای دگر هم،
نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم،
نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم
بی تو، اما، به چه حالی من از آن کوچه گذشتم!